My intention when I work is to realize the wold existing in  my imagination. The sense of time is lost and memories and images of fantasy and dreams intertwine in a network.

Until recently, through an effort to defend myself by forcefully enforcing my presence in the world, works have emerged where the process itself was a lasting escape from the existing reality. One of these actualizes fantasies is the series of Imaginary Metropolises where anger was the vehicle through which I attempted to become lost in a journey through space and time.

The body itself, condensing in the gesture anger and the fantasy for a journey in time, gets to be portrayed as a conflict of white and black, in constant rotation and competitiveness. The surface was always an impenetrable wall where the sound of percussions often accompanied the composition.

The result was a series of large-scale works consisting of superimposed surfaces, a set of grids, among which often elements that refer to Prisons, Stairs and maps of Metropolises are distinguished; all these reffering to dystopia.

After a great change in my personal life, a new set of works began: The face itself is the network and the maze, where every person, when closing their eyes is the cluster of thought and wandering. The process does not need violence anymore, but with water and watercolor materials, it follows the natural flow of things.

 

 

Πρόθεσή μου όταν δουλεύω είναι να κάνω πραγματικό έναν κόσμο που βρίσκεται στη φαντασία μου. Η αίσθηση του χρόνου χάνεται και υπάρχουν ταυτόχρονα μνήμες και εικόνες της φαντασίας και των ονείρων που μπλέκονται σε ένα δίκτυο.

Μέχρι πρόσφατα, μέσα από μια προσπάθεια να αμυνθώ επιβάλλοντας βίαια την παρουσία μου στον κόσμο, έχουν προκύψει έργα όπου η ίδια η διαδικασία είναι μια διαρκής φυγή από την υπάρχουσα πραγματικότητα. Μία από τις πραγματωμένες φαντασιώσεις, είναι η ενότητα ῾Φαντασιακές Μητροπόλεις῾, όπου με όχημα το θυμό, θέλησα να χαθώ σε μια περιήγηση στον χώρο και στον χρόνο.

Το ίδιο το σώμα συμπυκνώνοντας στη χειρονομία το θυμό και τη φαντασίωση για ένα ταξίδι στο χρόνο, αποτυπώνεται σαν μια σύγκρουση άσπρου και μαύρου, σε διαρκή εναλλαγή και ανταγωνιστικότητα. Η επιφάνεια ήταν πάντοτε ένας αδιαπέραστος τοίχος, όπου ο ήχος των κρουστών συνόδευε συχνά τη σύνθεση.

Αποτέλεσμα ήταν μια σειρά έργων μεγάλων διαστάσεων που αποτελούνται από επάλληλες επιφάνειες, ένα σύνολο πλεγμάτων, ανάμεσα στα οποία συχνά διακρίνονται στοιχεία που παραπέμπουν σε Φυλακές, σε Σκάλες και σε χάρτες Μητροπόλεων, μέσα σε μια δυστοπία.

Μετά από μια μεγάλη αλλαγή στην προσωπική μου ζωή, ξεκίνησε μια καινούρια ενότητα : Το ίδιο το πρόσωπο αποτελεί το δίκτυο και τον λαβύρινθο, εκεί όπου κάθε πρόσωπο κλείνοντας τα μάτια, είναι το σύμπλεγμα της σκέψης και της περιπλάνησης. Η διαδικασία δεν έχει ανάγκη τη βία πια, αλλά με υλικό το νερό και την ακουαρέλα, ακολουθεί τη φυσική ροή των πραγμάτων.